Υψηλόμισθοι υπουργοί στα μπουζούκια ανάμεσα σε ανέργους και χαμηλόμισθους

29.12.13

Πηγή: simonknowz.com
Δεν ξέρω τι συμβαίνει στις υπόλοιπες δυτικές κοινωνίες αλλά στην Ελλάδα ο χρόνος που απαιτείται για να συνοδευτεί μια φήμη από μια παραποιημένη φωτογραφία με το σχόλιο «ντοκουμέντο» είναι συνήθως φοβερά μικρή.

Κάπως έτσι, χρειάστηκαν μόνο μερικές ώρες για να συνοδευτεί η είδηση «υπουργός τα έσπασε στα μπουζούκια» από μια παραποιημένη φωτογραφία στην οποία εμφανίζεται ο υπουργός Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης να αποθεώνει την Πάολα, μια Ελληνίδα που δάμασε την κρίση. Ένα ωραίο χρονικό της είδησης και της παραποιημένης φωτογραφίας εδώ.

Ας πάμε όμως ένα βήμα πίσω, πριν τη διαπίστωση ότι η φωτογραφία έχει παραποιηθεί, κι ας δεχθούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι πράγματι ένας υπουργός πήγε στα μπουζούκια και μάλιστα «τα έσπασε».

Υποθέτω ότι το πρόβλημα είναι ότι «οι Έλληνες πεινάνε και οι πολιτικοί διασκεδάζουν», «δεν αγγίζει η κρίση τους κυβερνώντες», «θα έπαιρναν 10 οικογένειες επίδομα θέρμανσης με τα λεφτά που πέταξε ο Βαρβιτσιώτης σε λουλούδια», «προκαλούν οι άτιμοι, α ρε Χρυσή Αυγή που τους χρειάζεται» κ.λ.π.

Θα μου επιτρέψετε να απορρίψω ολοκληρωτικά την επιχειρηματολογία των παραπάνω σχολίων. Στην Ελλάδα της κρίσης, ένας υπουργός ή ένας βουλευτής εισπράττει περίπου 6-7.000 ευρώ τον μήνα και κατά συνέπεια ανήκει στην κατηγορία των καλύτερα αμειβομένων «εργαζόμενων» της χώρας. Αν δεν καταναλώσουν κι αυτοί κάποια χρήματα παραπάνω ποιοι θα τα καταναλώσουν;

Εξάλλου, αν κανείς αποδεχθεί την επιχειρηματολογία των παραπάνω σχολίων, μπορεί να τη στρέψει κι εναντίον των πολιτών που εμφανίζονται να θίγονται από το ότι ένας υπουργός πήγε στα μπουζούκια. Μόνο υπουργοί ήταν εκείνο το βράδυ στην Πάολα; Δεν ήταν γεμάτο το νυχτερινό κέντρο; Πώς είναι γεμάτα τα μπουζούκια σε μια χώρα τρομακτικής ανεργίας κι ανυπόφορης υπερφορολόγησης; Απορούμε γιατί κάποιος που κερδίζει 7.000 ευρώ πήγε στα μπουζούκια και δεν απορούμε πώς βρέθηκαν εκεί δεκάδες άλλοι που εισπράττουν είτε πολύ λιγότερα είτε απολύτως τίποτα;

Για αρκετούς, το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί δεν δείχνουν τη στοιχειώδη πρόνοια να μην «προκαλούν», ακόμα κι αν τελικά δεν είναι και τόσο κακό να πάνε στα μπουζούκια. Ομολογώ ότι τη συγκεκριμένη κριτική την παρακολουθώ με μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν και δεν την αποδέχομαι πλήρως.

Τι σημαίνει «προκαλώ»; Διαβάζω, για παράδειγμα, ότι αυτές τις μέρες ο αγωνιστής Πάνος Καμμένος απολαμβάνει τις χριστουγεννιάτικες διακοπές του στις γαλλικές Άλπεις. Αυτός δεν προκαλεί; Μας ενοχλεί λιγότερο επειδή δεν είναι «μνημονιακός»;

 Η απαίτηση της «μη πρόκλησης» από έναν πολιτικό καταλήγει στο τέλος να ευνουχίζει την αληθινή πολιτική αλλά και την έννοια της αντιπροσώπευσης. Προσωπικά, θέλω υπουργοί, βουλευτές και πολιτευτές να ζουν απολύτως ελεύθερα και να αναλαμβάνουν συνειδητά το κόστος των πράξεων και των παραλείψεων τους. Προτιμώ τον πολιτικό που θέλει να πάει στα μπουζούκια και το κάνει από εκείνον που καίγεται να πάει στα μπουζούκια αλλά κάθεται σπίτι για να μην χάσει 15 ψηφαλάκια.

Θέλω στη χώρα αυτή οι πολιτικοί να μπορούν να ζουν ως κανονικοί άνθρωποι. Να πηγαίνουν βόλτα με τα παιδιά τους, με τους/τις συντρόφους τους, να πηγαίνουν στο γήπεδο, στο supermarket ή στην εκκλησία της ενορίας τους. Όταν τους τρομοκρατείς και βαφτίζεις οτιδήποτε κάνουν ως «πρόκληση», τότε τους κλείνεις στο σπίτι τους, τους επιβάλεις μια κοινή αναγκαστική συμπεριφορά κι έτσι ως πολίτης μπορείς με μεγαλύτερη δυσκολία να ξεχωρίσεις ποιος είναι πραγματικά ποιος, ποιος εκπροσωπεί τι.

Στα χρόνια της κρίσης, έχει τύχει να μιλήσω με πάρα πολλούς πολιτικούς, εν ενεργεία υπουργούς και πρώην υπουργούς. Δεν μπορώ καν να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να σας περιγράψω πόσο δύσκολο ήταν γι'αυτούς να διαχειριστούν αυτό τον συνεχή φόβο της έκθεσης στα κίτρινα κι αδηφάγα media και social media. Δεν ξέρω καν αν ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να καταγράψει πόσες σοβαρές προσπάθειες και πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι χάθηκαν, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι τους «ψάρωσαν» και γιατί εκείνοι διάβασαν κάτι σκληρό στο Twitter και «κώλωσαν».

Στον δρόμο για την επίτευξη μιας κανονικότητας σε αυτή τη χώρα, θα χρειαστούμε κανονικούς πολίτες και κανονικούς πολιτικούς. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν να αποδεχθούμε ότι οι πολιτικοί είναι συνήθως κι αυτοί κανονικοί άνθρωποι...

7 σχόλια:

  1. Αν το μείζον, δηλαδή το να ξοδεύεις λεφτά, δεν είναι κακό, τότε και το έλασσον, δηλαδή το να έχεις λεφτά επίσης δεν είναι κακό, αν είσαι πολιτικός. Και πράγματι δεν είναι, παρά την προπαγάνδα που παρουσιάζει ως δήθεν ασυνεπείς τους βουλευτές της αριστεράς με μεγάλη περιουσία, αγνοώντας βέβαια την ασυγκρίτως μεγαλύτερη περιουσία πολλών δεξιών βουλευτών, συμπεριλαμβανομένων των Σαμαρά-Βενιζέλου. Φαντάζομαι ότι εφημερίδες όπως το Βήμα, θεωρούν συνεπές να αλλάζει κανείς τις απόψεις του αν αποκτήσει περιουσία και να γίνεται δεξιός.

    Ούτε το να έχεις ούτε το να ξοδεύεις νομίμως αποκτηθέντα χρήματα είναι κατακριτέο και τα υπόλοιπα είναι κακοπροαίρετος λαικισμός. Αυτό που όμως είναι κατακριτέο και ασύμβατο με την ιδιότητα του πολιτικού (και ιδίως του αριστερού) είναι η επίδειξη πλούτου. Αυτός που ξοδεύει χρήματα για να φανεί, ουσιαστικά θεωρεί ότι το γεγονός ότι έχει λεφτά του προσδίδει μια μεγαλύτερη αξία. Προφανώς ένας άνθρωπος ο οποίος θεωρεί "καλύτερους" όσους έχουν χρήματα και γι αυτό φροντίζει να δείξει ότι ανήκει σ' αυτούς δεν μπορεί να εκπροσωπεί επάξια τον μέσο Έλληνα πολίτη, διότι κατά βάθος είναι ελιτιστής και όχι γνήσιος δημοκράτης. Δεν μπορεί να λες ότι εκπροσωπείς τον μισθωτό και τον συνταξιούχο και ταυτόχρονα να πιστεύεις ότι επειδή έχεις λεφτά είσαι καλύτερος από αυτούς. Ιδίως δεν μπορεί να επαγγέλλεσαι την αναδιανομή του πλούτου και να θεωρείς "καλύτερους" τους πλούσιους από τους φτωχούς.

    Από κει και πέρα όμως, η κατοχή και η δαπάνη χρημάτων εξαιρουμένων των μορφών που αποτελούν επίδειξη δεν μπορεί να θεωρούνται σκάνδαλο ειδικά για τους πολιτικούς, όταν για τους άλλους ανθρώπους θεωρούνται φυσιολογικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Στυλιανίδης έδειξε τον δρόμο . Μετά την δολοφονία του 15χρονου ο υπουργός παιδείας διασκέδαζε στα μπουζούκια. Ε μην φθάσουμε κι εκεί. Στα άλλα συμφωνώ.Αλλά να τα λέμε όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για την αποκατάσταση της αλήθειας στο πρόσωπο του χειρότερου πολιτικού που πέρασε ποτέ, εκείνη την ώρα ήταν στο γήπεδο και όχι στα μπουζούκια.

      Διαγραφή
  3. Σωστός, αλλά ο συγκεκριμένος δεν παύει να είναι ακατοίκητο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με την αφορμή την ανάρτηση και χωρίς να αναφέρομαι καθόλου στον Βαρβιτσιώτη, τον Καμμένο, τον Άδωνη ή τον μακαραίτη Βαγγέλη Γιαννόπουλο αλλά και από την άλλη χωρίς να θέλω τους πολιτικούς στερημένους οσιομάρτυρες, παρόλα αυτά θα προτιμούσα ένα δημόσιο πρόσωπο να έχει έναν πιο συνετό ιδιωτικό βίο.. Υποτίθεται ότι είναι ταγμένος για την υπηρεσία του συνόλου και αυτό σημαίνει ότι μπαίνει σε ένα πρόγραμμα στερήσεων από συνειδητή επιλογή. Ακόμη και αν είναι δείγμα ειλικρινειας του χαρακτήρα του και αυθεντικότητας του, ένας πολιτικός που ξεφαντώνει δεν είναι και πολύ του γούστου μου. Από τη στιγμή που εν δυνάμει ένας πολιτικός λειτουργεί θέλοντας και μη και σαν πρότυπο, οφείλει να λαβαίνει υπόψη του αυτή την παράμετρο. Αν και ήμουν ανδρεοπαπανδρεϊκός και καθόλου μα καθόλου πουριτανός, η πλευρά αυτή του χαρακτήρα του Ανδρέα Παπανδρέου πάντα με χάλαγε. Μάλιστα αυτή η κουλτούρα της επικοινωνιακής ζεϊμπεκιάς διαχύθηκε κάποια στιγμή και έγινε χυδαίος επικοινωνιακός κοινός τόπος. Οι εικόνες του Τσοχατζόπουλου διαπλέκονται σαν εντύπωση με τις αντίστοιχες του Γιώργου Παπανδρέου-πρόσφατα στο κλαμπ μπήκε και ο Κουβέλης(!)-και όλα αυτά καταντούν εμετικά απαξιώνοντας το πολιτικό προσωπικό με έναν ανελέητα αποδομητικό τρόπο-η δύναμη της εικόνας είναι βλέπετε καταλυτική. Γενικότερα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει ο πολιτικός να απεξαρτηθεί από το πολύ λάιφστάιλ. Ούτε ζεϊμπεκιές, ούτε Burberry ούτε Γαλλικές Άλπεις. Δεν θυμάμαι ποτέ τον Πεπονή, τον Γεώργιο Μαγκάκη αλλά ούτε και τον Δραγασάκη, τη Παπαρήγα, το Μητσοτάκη, το Γλέζο, τον Παυλόπουλο ή το Βενιζέλο να μπαίνουν σε τέτοιου είδους φτηνές επικοινωνιακές ταρζανιές αλλά και ούτε να έχουν τόση βαθιά ψυχική ανάγκη να δημοσιοποιήσουν αυτού του είδους τη διασκεδαστική πλευρά του χαρακτήρα τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...καλά που δε στοχοποιείς ούτε θέλεις στερημένους οσιομάρτηρες, εσύ!!!

      Διαγραφή
  5. φανταστείτε να το έκανε αυτό κάποιος "κηπουρός" του παπανδρέου...
    θα ήταν πρώτη είδηση παντού...

    ΑπάντησηΔιαγραφή