Ούτε ιδεολογίες, ούτε θεσμοί: μόνο άνθρωποι οικουμενικής αποδοχής

29.6.14



Ο Σταύρος Θεοδωράκης πρότεινε από το βήμα του συνεδρίου του κόμματος του να επιλεγούν σε κρίσιμους τομείς (Παιδεία- Υγεία –Ασφαλιστικό- Εξαγωγές) άνθρωποι οικουμενικής αποδοχής που δεν θα ανασχηματίζονται και δεν θα κάνουν τα χατίρια των κομματικών επιτελείων.

Βρίσκω την πρόταση του κ. Θεοδωράκη κάπως δειλή.

Αρχικά, δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι οικουμενικής αποδοχής θα μπορούν να αναλάβουν μόνο συγκεκριμένους τομείς και όχι όλους τους κυβερνητικούς τομείς. Θα αποδέχεται δηλαδή κάποιον η οικουμένη και εμείς θα του λέμε όχι με διάφορες αστείες δικαιολογίες τύπου «δεν τον ψήφισαν οι πολίτες»;

Δεύτερον, η φράση «δεν θα ανασχηματίζονται» είναι κάτι παραπάνω από αλαζονική. Ποιοι είμαστε εμείς που θα ορίσουμε το τέλος της θητείας των ανθρώπων οικουμενικής αποδοχής; Οι ίδιοι θα πρέπει να το αποφασίσουν αυτό, μπορεί οι άνθρωποι να μας βαρεθούν έτσι βλάχοι που είμαστε και να φύγουν. Θα τους κρατάμε με το ζόρι δηλαδή; Θα πρέπει να κάθεται ο άνθρωπος οικουμενικής αποδοχής και να ανέχεται τον κάθε ανεύθυνο Έλληνα που θα πηγαίνει να ψηφίζει διαφορετικά στην κάλπη;

Τρίτον, τι πάει να πει «κομματικά επιτελεία»; Θα έρθουν οι άνθρωποι οικουμενικής υποδοχής να μας κυβερνήσουν και θα υπάρχουν κόμματα και πολιτικοί; Να τους κάνουμε τι; Τι φτουράει η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία μπροστά στην οικουμενική αποδοχή των πετυχημένων ανθρώπων; Θα βασανίζεται ο οικουμενικά αποδεκτός με λαϊκές νομιμοποιήσεις και μπούρδες; Αυτά είναι για όσους θέλουν τη χώρα καθηλωμένη στη βαλκανική μιζέρια της.

Συνοψίζοντας, νομίζω ότι το Ποτάμι ορθώς ανοίγει τη συγκεκριμένη συζήτηση, έστω και διστακτικά. Πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει η καραμέλα περί Δημοκρατίας και Πολιτικής. Ούτε Αριστερά χρειάζεται, ούτε Δεξιά, ούτε Βουλή, ανασχηματισμοί και τέτοια. Η μάχη των ιδεών είναι ξεπερασμένη.

Ούτε ιδεολογίες, ούτε θεσμοί. Άνθρωποι οικουμενικής αποδοχής, κοινή λογική και ξεμπερδέψαμε. Ας γίνει η αρχή με Μίκη Θεοδωράκη, Βασίλη Μαρκεζίνη και Θοδωρή Ζαγοράκη και βλέπουμε για τη συνέχεια.

4 σχόλια:

  1. Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει στην Ελλάδα, μιλά για ιδεολογίες.

    Καλές είναι οι ιδεολογίες αλλά για συζήτηση στα καφενεία και στα blogs. Με αυτές ασχολείται όποιος δεν έχει να πει ή να προτείνει κάτι επί της ουσίας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα. Γενικά, η συζήτηση για αριστερά και δεξιά είναι και παρωχημένη και αποπροσανατολιστική. Για μια χώρα που συμμετέχει στην ΕΕ και θέλει να θεωρείται μέλος του Δυτικού κόσμου και πολιτισμού τα ιδεολογικά ζητήματα (θα έπρεπε να) έχουν ξεκαθαριστεί στο μεγαλύτερο βαθμό, από χρόνια. Επί μέρους διαφοροποιήσεις, ασφαλώς, πάντα θα υπάρχει περιθώριο να υπάρχουν. Η γενική όμως «ιδεολογική» φωτογραφία της χώρας δεν μπορεί να απέχει
    από αυτή της Ευρώπης. Και η Ευρώπη, ως γνωστόν, έχει κάνει τις επιλογές της στα βασικά ιδεολογικά ζητήματα.
    Το "ποτάμι" μιλά για την ανάγκη συνεννόησης των πολιτικών κομμάτων
    αφού είμαστε η μόνη χώρα στην ΕΕ που τα δύο κόμματα εξουσίας, φέρονται να διαφωνούν σχεδόν σε όλα. Χρειαζόμαστε ένα βασικό εθνικό σχέδιο αναδιοργάνωσης του κράτους και ανάτασης της οικονομίας, στα βασικά σημεία του οποίου θα έπρεπε να συμφωνούν οι βασικοί διεκδικητές της εξουσίας. Αν δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε κάτι τόσο αυτονόητο, είναι γιατί δεν ασχολούμαστε με τα πραγματικά προβλήματα αλλά με (κενού περιεχομένου) συζητήσεις περί ιδεολογιών.
    ΥΓ: Εξακολουθώ να περιμένω από το «ποτάμι» τολμηρότερες και
    κυρίως πιο συγκεκριμένες θέσεις για όλα τα ζητήματα του κράτους και της οικονομίας. Καλό είναι να μιλάς πχ για αξιοκρατία αλλά καλύτερο είναι να καταθέτεις και προτάσεις για την διασφάλισή της. Παρα ταύτα, σήμερα μοιάζει να είναι η μόνη, ίσως, φωνή λογικής στη πολιτική μας ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από που προκύπτει ότι οι άλλες χώρες της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου δεν συζητούν για ιδεολογικά ζητήματα; Οι μόνες χώρες στις οποίες έχουν κλείσει οριστικά τα ιδεολογικά ζητήματα είναι οι ολοκληρωτικές, αλλά κι εκεί μόνο επισήμως, όχι στην πράξη.

    Θυμίζω ότι οι αντιλήψεις περί "τέλους της ιστορίας", τις οποίες ουσιαστικά αναπαράγεις, ήταν κυρίαρχες και στα κομουνιστικά κράτη, τα οποία θεωρούσαν τον κομμουνισμό ως το τέλος όλων των ιδεολογιών και των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Αυτή η πνευματική αλαζονία έχει βρει άξιους διαδόχους στον αντίθετο αυτή τη φορά ιδεολογικό χώρο, αλλά παραμένει ίδια στην ουσία της. Εξίσου ολοκληρωτική και εξίσου μη ρεαλιστική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η συζήτηση για τις ιδεολογίες δεν απαγορεύεται από
    κανένα. Απλώς, η άποψή μου τυχαίνει να είναι ότι στην Ελλάδα η συζήτηση για αυτές είναι ένας εύσχημος τρόπος για να μην ακουμπάμε ουσιαστικότερα προβλήματα
    της καθημερινότητας πχ ασφαλιστικό, επιχειρηματικότητα κλπ. Συχνά, μάλιστα, οι ιδεολογικές αγκυλώσεις αποτελούν ισχυρότατο ανάχωμα για να μην προχωρήσουν αναγκαίες αλλαγές. Επί Γιαννίτση πχ πολιτικοί και κοινωνία, στο όνομα μιας ψευδοαριστερής προσέγγισης, αρνήθηκαν να συζητήσουν, έστω, τις αναγκαίες αλλαγές στο ασφαλιστικό, με αποτέλεσμα αυτό που όλοι γνωρίζουμε σήμερα.
    Σχετικά με την Ευρώπη (και τον αναπτυγμένο κόσμο γενικότερα), αν και τίποτα δεν προεξοφλεί ότι αυτό δεν μπορεί αλλάξει στο μέλλον, τα τελευταία πολλά χρόνια
    έχει αποφασίσει να πορευτεί με βάση τις αρχές της δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς. Αυτά τα δύο φαίνεται να είναι αδιαπραγμάτευτα στη παρούσα ιστορική περίοδο. Αν η Ελλάδα θέλει να συνεχίσει να ανήκει στην Ευρώπη, αρκεί να κάνει πράγματα που οι υπόλοιπες χώρες έχουν υιοθετήσει εδώ και 30 χρόνια.
    Η συζήτηση για τις ιδεολογίες δεν τελειώνει ποτέ αλλά εν
    πάση περιπτώσει κάποια στιγμή θα πρέπει και εμείς να αποφασίσουμε που θέλουμε να ανήκουμε. Η παραμονή μας στη Δύση και η οικονομική μας ανάκαμψη περνούν μέσα
    από συγκεκριμένες πολιτικές που για τον αναπτυγμένο κόσμο θεωρούνται αυτονόητες εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Όποιος το αμφισβητεί αυτό, φοβάμαι, ότι απλώς έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όπως ίσως θα παρατήρησες, έμεινες πια χωρίς σχολιαστές... Η εμμονή που έχεις με το ποτάμι και οτι βλέπεις με 'άλλα' μάτια τον σύριζα, φταίει νομίζω. Κάπου-κάπου κανένας εχέφρων όπως ο

    pro






    προσπαθεί κάτι να σου πει, ακούς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή