Μια φωτογραφία για τη συζήτηση περί πολυπολιτισμικότητας

2.9.14


Παρατήρησα ότι κατά τους θερινούς μήνες φούντωσε και στην Ελλάδα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση περί πολυπολιτισμικότητας η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια στην υπόλοιπη Ευρώπη και ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Γαλλία.

Θα μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να σχολιάσω τις διάφορες απόψεις που διατυπώθηκαν σε λίγες μόνο γραμμές, γι' αυτό και προτιμώ να δημοσιεύσω μια φωτογραφία που τράβηξα πριν μερικές μέρες.

Στη φωτογραφία βλέπετε ένα μουσουλμανικό τζαμί (Mescid-I Aksa Camii) το οποίο βρίσκεται εντός της china town της Χάγης. Στην πόλη, η οποία είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Ολλανδίας, υπάρχουν άλλα δυο τζαμιά και κατοικούν μόνιμα δεκάδες χιλιάδες μετανάστες διαφόρων θρησκειών.

Αυτό που θέλω να δείξω είναι ότι σε πολλές χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης, η πολυπολιτισμικότητα είναι κάτι που ήδη υπάρχει, κάτι που ήδη έχει επιχειρηθεί να λειτουργήσει ομαλά, γι' αυτό και εκεί η συζήτηση αφορά το αν πέτυχε το «πείραμα» ή όχι.

Νομίζω ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα περάσει από το στάδιο της πραγματικής πολυπολιτισμικότητας. Πολυπολιτισμικότητα δεν είναι όταν στη γειτονιά σου απλώς κατοικούν πια άνθρωποι διαφορετικής εθνικότητας. Δεν έχουμε επιτρέψει στους ανθρώπους που έχουν έρθει στη χώρα να αναπτύξουν τον πολιτισμό τους, να λατρέψουν τον θεό τους, να ζήσουν όσο το δυνατόν παρόμοια με τον τρόπο που θα ζούσαν στον τόπο τους. Τους ανεχόμαστε χωρίς την παραμικρή διάθεση να τους ενσωματώσουμε.

Σκέφτομαι λοιπόν πόσο φλύαρες και ανούσια θεωρητικές είναι όλες αυτές οι εν Ελλάδι συζητήσεις για το αν μπορεί να λειτουργήσει ή όχι η πολυπολιτισμικότητα από τη στιγμή που καλά-καλά δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τι ακριβώς σημαίνει πρακτικά ο συγκεκριμένος όρος.

13 σχόλια:

  1. Ο απολύτως σκληρός πυρήνας του πελατειακού συστήματος είναι τα τζάκια. Οι πολιτικές δυναστείες. Όλα τα υπόλοιπα είναι κλούβια λόγια και ρητορείες για κατανάλωση του ποιμνίου της δυναστείας. Εκτός κι αν πιστεύουμε-στον 21ο αιώνα ε;-ότι κάποιες οικογένειες και οι γόνοι τους έχουν το κληρονομικό χάρισμα. Να το ξέρουμε δηλαδή να πούμε στον Κοκό να γυρίσει πίσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ούτε "ΠΑΣΟΚ πεθαίνει"
    ούτε "από το μηδέν",
    αλλά

    ΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
    και νάτη η αρχή
    οι πολιτικές ΘΕΣΕΙΣ και ΣΤΑΣΕΙΣ
    του ΓΑΠ χθες .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αρκετά χρόνια είχα να ακούσω πολιτικη ομιλία με νόημα και ουσιαστικό περιεχόμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και πάει τόσο καλά που εκεί Χρυσαυγίτες σαρώνουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ιωάννης Πανάρετος2 Σεπτεμβρίου 2014 - 10:16 π.μ.

    Η επιλογή του τίτλου, δείχνει κατανόηση του σημαντικότερου ίσως σημείου της ομιλίας αλλά και τον πυρήνα της νέας πορείας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλα ο περιορισμος των δημοσιων δαπανων που επρεπε να γινει ετσι και αλλιως χωρις το μνημονιο (ασχετα αν εξακολουθει το φαγοπτι σε αυτες ),αλλα η δυσαναλογη μειωση μισθων δημοσιου και ιδιωτικου τομεα (αυτου προπαντως) ,με τις επιπτωσεις και στα εσοδα τους κρατους , στη διαλυση της ντοπιας βιοτεχνιας και στη εκρηξη της ανεργιας και αυξηση των προνοιακων επιδοματων ανεργιας γιατι επρεπε να γινει ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η Ολλανδία έχει μακραίωνη παράδοση στην ανεκτικότητα. Είναι ιδιότητα συμβατή με τον αστικό της πολιτισμό-μην ξεχνάμε ότι είναι το πρώτο αληθινά αστικό κράτος στην Ευρώπη και τον κόσμο συνακόλουθα-τότε, από τα μέσα του 16ου αιώνα δεν είχε καν μοναρχία! ήταν ένα κράτος που το διοικούσε η αστική τάξη με τα σωματεία της. Εδώ βρήκαν καταφύγιο πολλοί Εβραίοι-θυμηθείτε τον Μπαρούχ Σπινόζα αλλά και τον Ρέμπραντ που τόσο παραστατικά εικονογράφησε τη φυλή και τους εκπροσώπους της-οι μισοί του φίλοι ήταν Εβραίοι. Εδώ κατέφυγε και ο Ντεκάρτ για να καταφέρει απερίσπαστος να διδάξει, να συγγράψει και να εκδώσει τα σπουδαία συγγράμματα του, μακριά από τη στενάχωρη και στενόμυαλη ακαδημαΐλα της Γαλλίας. Έτσι και σήμερα η Ολλανδία συνεχίζει να κρατά σταθερά τα σκήπτρα αυτής της ανεκτικότητας, παρόλο ότι κι εδώ το ακροδεξιό φαινόμενο βρυχάται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν καρποφόρησε το φλερτ με το ΣΥΡΙΖΑ ε; Πρόλαβε κι έπιασε τα καλά πόστα η παρέα της Λούκας ε; "Πόσο σας λυπούμαι" που θάλεγε κι ο Λογοθετίδης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Βρε παν...βλακα, επειδή μιλάς για ... "ΤΖΑΚΙΑ" ...
    Θα γνώριζε κανείς τον μοναδικό νεολαίο της Εν. Κέντρου (στη Θεσ/κη, το 1978!), αν δεν ήταν ο ΓΑΜΠΡΟΣ του ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΥ ? ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Λες σαχλαμάρες! Έμαθα ποιος ήταν ο Μπακατσέλος κάποιες δεκαετίες μετά, γνωρίζοντας πρώτα-όχι προσωπικά αλλά σαν δημόσια μορφή-το Βενιζέλο. Όσοι σπουδάσαμε στη Θεσσαλονίκη ξέραμε γι'αυτό το enfant terrible του Πανεπιστημιακού χώρου, που καθήλωνε τα ανυπότακτα πανεπιστημιακά ακροατήρια στα αμφιθέατρα των ιδρυτικών συνελεύσεων της ΦΕΑΠΘ, παρόλο ότι δεν ανήκε σε μεγάλη φοιτητική παράταξη.Το να αρνείσαι το απολύτως προφανές της δεδομένης αξίας του Βενιζέλου είναι απόδειξη του τυφλωμένου κομπλεξικού σου μίσους.
    Υ.Γ. Μήπως ήταν ο Μπακατσέλος αυτός που υπόδειξε στον Ανδρέα Παπανδρέου να πάρει για συνήγορο του στις δίκες του βρώμικου 1989 το Βενιζέλο; Και μήπως ήταν ο Μπακατσέλος που τις κέρδισε αυτές τις δίκες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το να ειχε μπει μια σειρα στης δαπανες του δημοσιου και τις μιζες χωρις να καταστραφει ο παραγωγικος τομεας της χωρας με απιστευτη υπερφορολογιση σε ολους εχωντες και μη με καμια διαθεση να χτυπησουν τη φοροδιαφυγη και το μαυρο χρημα δεν παιζει εεεεε?





    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δεν έχω δεί πιο αποπροσανατολιστικό άρθρο! Πραγματικά!

    Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ερωτημα, δεν είναι που θα ήταν το χρέος χωρίς μνημόνια - αν και εδώ, υπάρχει ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ερώτημα για τα ψεματα που ακούστηκαν σχετικά με την "απομείωση" του ελληνικού χρέους, από αυτούς που συνήργησαν στο PSI (oι οποιοι θριαμβολόγησαν για απομείωση ενός μεγέθους που αυξάνεται ΤΟΣΟ απόλυτα, όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ - το δεύτερο λόγω συρρίκνωσης της οικονομίας, είναι η αλήθεια).

    Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ερώτημα, είναι αν αυτό το πρόγραμμα που κατα τον "αρθρογράφο" έσωσε την Ελλάδα (ας είναι καλά ο γίγας ΓΑΠ και όσοι ακολούθησαν), οδήγησε σε βιώσιμο χρέος, σε κάποια προοπτική ανάκαμψης, σε κάποια κατάσταση τέλος πάντων που να εγγυάται πως κάποια στιγμή (και εννοούμε ... όχι σε 50 χρόνια!!!) θα μπορεσει ξανά η Ελλάδα να υπάρξει ως κυρίαρχο κράτος σε όλους τους τομείς.
    Η αν το πρόγραμμα αυτό οδηγεί σε έναν αργό θάνατο (σε "σπιραλ θανάτου") την ελληνική οικονομία και καθιστα την Ελλάδα προτεκτοράτο στο διηνεκές.

    ΑΥΤΟ είναι το ερώτημα. Και την απάντηση μάλλον την γνωρίζουμε.

    Ποτέ δεν έγινε - υπο το καθεστώς της τρομοκρατίας και του φόβου - μία πραγματική συζήτηση για όλα τα ενδεχόμενα. Ποτέ! Και ο μεγαλύτερος βιασμός της νοημοσύνης μας είναι αυτό το άρθρο, που θα προκαλούσε χαχανα όχι σε ψεκασμένους, αλλά σε παιδιά δημοτικού. Εϊναι σαν να λες σε κάποιον που χρωστάει 100 ευρώ και δεν μπορεί να τα αποπληρώσει, να χαιρεται ένα χρόνο μετά επειδή χρωστάει 110 ευρώ (που εξακολουθεί να μην μπορεί να αποπληρώσει!!!) να είναι χαρούμενος γιατί αν δεν τον είχες βοηθήσει (αλλίμονο!!) θα χρωστούσε 200. Λέτε να τον παρηγορεί αυτό, όταν σκέφτεται πως θα μπορούσε να χρεωκοπήσει, να πεινάσει για δύο χρόνια και μετά να ξαναμπεί στο "κανάλι' της παραγωγικότητας;

    Όμως, τότε, πως θα εσώζοντο οι τράπεζες; Και ποιός θα τάιζε τον Παναγιώτη (τον αθρογρα΄φο) αλλά και κάθε Δεσπότη που αποφάσισε να μας φωτίσει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή