Για τα σίδερα (ή για την Ελλάδα)

14.3.14

Δεμένος με αλυσίδες και λουκέτα εμφανίστηκε στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ο ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτής και πρώην μέλος των Γερμανών Φιλελευθέρων, Γιώργος Χατζημαρκάκης.

Σύμφωνα με «Τα Νέα» οι συμμετέχοντες στη συνεδρίαση τον άκουσαν να φωνάζει, ότι η Ελλάδα ζει σε ένα απέραντο λουκέτο επειδή όλες οι επιχειρήσεις κλείνουν.

«Λουκέτο στην τρόικα! Να σπάσουμε τα λουκέτα!» φώναζε ο ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτής, αφήνοντας άφωνους τους συναδέλφους του.

Σχόλιο Παραπολιτικής: Το 2011 το Πανεπιστήμιο της Βόννης αφαίρεσε από τον κ. Χατζημαρκάκη τον τίτλο του διδάκτορα λόγω εκτεταμένης λογοκλοπής. Για μια κοινωνία όπως η γερμανική, αυτό είναι αρκετό για να μην υπάρχεις στον πολιτικό χάρτη.

Θα ήταν σχεδόν αδύνατο για τον Έλληνα ομογενή να πολιτευτεί ξανά με επιτυχία στη Γερμανία, γι' αυτό και φόρεσε τα ωραία του λουκέτα και κάνει ό,τι μπορεί για να πολιτευθεί στη χώρα μας, εδώ που αν βρίζεις την Τρόικα και κάνεις show, σου συγχωρούνται όλα...

--
Κατεβάστε την εφαρμογή της Παραπολιτικής για κινητά τηλέφωνα και tablet από το iTunes κι από το Google Play.

6 σχόλια:

  1. Εύστοχος όπως πάντα ο Φ. Γεωργελές της Athens Voice, σοβαρός και μετρημένος, δυστυχώς όμως αυτοί οι δημοσιογράφοι αποτελούν την εξαίρεση του κανόνα.
    Γ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν θα χαρακτήριζα σπουδαίο το κείμενο . Όντως ο συγκεκριμένος γράφει διαφορετικά και σε πολλές περιπτώσεις συμφωνώ μαζί του .
    Για να λύσεις ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα απ΄όλα να το εντοπίσεις και να το παραδεχθείς .

    1. Μέχρι και τον Οκτώβριο του 2011 , εκτός από την κυβέρνηση ΓΑΠ , μας έλεγαν ότι δεν υπήρχε πραγματικό πρόβλημα αλλά διεθνής συνομωσία .

    2.Η επιλογή του μνημονίου ήταν η μοναδική λύση που είχε η χώρα

    3. Την επιλογή του μνημονίου την δημιούργησε και την υποστήριξε μόνο η κυβέρνηση ΓΑΠ με όλους τους υπόλοιπους να υπόσχοντε μπούρδες

    4. Το μνημόνιο θεωρητικά θα μπορούσε να είχε λιγότερο επώδυνες λύσεις ΑΝ η ευρώπη είχε διαφορετικό τρόπο σκέψης και ΑΝ η Ελλάδα σκέκονταν ενωμένη απέναντι στο πραγματικό πρόβλημα

    5. Το κείμενο του μνημονίου δεν πρότεινε λύσεις αλλά έθετε στόχους .
    6. Πραγματικές μεταρρυθμίσεις πολεμήθηκαν από τις πάσης φύσεως συντεχνίες , οι οποίες και , προσωρινά θέλω να πιστεύω , νίκησαν .
    7. Έχω την βεβαιότητα ότι το δημοψήφισμα θα ξεγύμνωνε τους τσάμπα μάγκες και τους ψευτοπατριώτες , οι οποίοι θα έπρεπε να παρούν ξεκάθαρη θέση .

    Είμαστε σε ύφεση από το 2008 . Υπάρχουν 1.500.000 άνεργοι .

    Πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα ,για να υπάρξει καλύτερο μέλλον.

    Αυτό πρέπει να συζητήσουμε , έστω και καθυστερημένα , με απόλυτο σεβασμό της Δημοκρατίας .

    Για εμάς και τα παιδιά μας .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι,οντως.Ευστοχος οπως παντα o Γεωργελες.Οπως τοτε,το μακρινο 1999 που εγραφε για το saga του ελληνικου χρηματιστηριου:

    -Είναι μάλλον επειδή, εδώ και
    λίγο καιρό, με κίνδυνο να με κοιτάζουν καχύποπτα κάποιοι, υποστηρίζω
    ότι ζούμε στις μέρες μας αυτό που κάποτε θα ονομαστεί η «εποποιία της
    ελληνικής οικονομίας των χρόνων του ’90», ή αλλιώς τη μεγαλύτερη
    αναδιανομή εθνικού εισοδήματος από το 1981 και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην
    εξουσία. Ξανά σήμερα, το παιχνίδι μοιράζεται. Η δύναμη φεύγει από την
    παραοικονομία και πάει στη «λευκή» οικονομία.

    -Φεύγει από τα τρία
    διαπλεκόμενα που υπήρχαν μόνο ως προμηθευτές του δημοσίου και πάει στις
    εκατοντάδες επιχειρήσεις. Φεύγει από τους επιχειρηματίες που έπαιρναν
    θαλασσοδάνεια, υπερχρέωναν τις εταιρείες τους και τις φόρτωναν στο
    κράτος και πάει στους επιχειρηματίες που «επιχειρούν», που παράγουν.
    Φεύγει απ’ τους κομματικούς και κρατικούς μεσάζοντες και πάει στα
    στελέχη των επιχειρήσεων. Φεύγει από τους «ραντιέρηδες» που δάνειζαν
    τοκογλυφικά το δημόσιο και πάει στους επενδυτές του χρηματιστηρίου.

    -Οφείλεται και στην τεράστια
    δύναμη αυτής της χώρας, η οποία αφού αποφάσισε να απαλλαγεί από τα δεσμά
    του παρελθόντος «εκρήγνυται» θεαματικά και καλύπτει σε δυο τρία χρόνια
    τη διαδρομή για την οποία άλλες χώρες της Δύσης χρειάστηκαν δεκαετίες.
    Αυτή η οικονομική αλλαγή, που ίσως ο κυριότερος μοχλός της είναι το
    χρηματιστήριο, θα αλλάξει όλους τους συσχετισμούς δυνάμεων σε
    οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Η Ελλάδα, σε λίγα χρόνια, θα
    είναι πολύ διαφορετική απ’ ό,τι ξέρουμε. Αν κάποιοι νοσταλγούν το
    «ηρωικό» παρελθόν των προηγούμενων χρόνων και θρηνούν για τα «κακά της
    παγκοσμιοποίησης» και τον «τζόγο της Σοφοκλέους», εγώ δεν είμαι απ’
    αυτούς.


    -Υπάρχει αυτός ο κίνδυνος,
    αντί να γίνει η μεγάλη αλλαγή υπέρ των πιο δραστήριων, πιο παραγωγικών,
    πιο έξυπνων, να γίνει για άλλη μια φορά υπέρ των πιο καπάτσων. Όμως
    νομίζω πως όλος αυτός ο κλαυσίγελος του τελευταίου καιρού είναι μόνο η
    «περιφέρεια» της πραγματικής ιστορίας. Και η πραγματική ιστορία έχει
    τόσο θετικό δυναμισμό που μας ξεπερνάει. Οι αλλαγές στο κοινωνικό
    επίπεδο θα μας ξαφνιάσουν ακόμα περισσότερο.

    Νταξει,αμα "το'χεις" το(το χαρισμα) οπως ο Γεωργελες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το άρθρο είναι πραγματικά σπουδαίο γιατί με τρόπο απλό και κατανοητό εξηγεί πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα αλλά δυστυχώς για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας δεν είναι.
    Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από το ότι δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα πουθενά στο πλανήτη. Μέχρι να το συνειδητοποιήσει η πλειοψηφία των Ελλήνων, τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν και πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πες τα ρε άνθρωπε γιατί έχει γίνει αηδία το γλύψιμο στον συγκεκριμένο (μεταξύ άλλων υποστηρικτών του ΓΑΠ).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χριστιανέ (;) μου, ν'αγιάσει το στοματάκι (πληκτρολόγιό) σου! Τρία χρόνια τώρα ο Φώτης μας έχει τρελάνει με τα κείμενά του που επί της ούσιας λένε το ίδιο ακριβώς πράγμα: όλοι φταίμε (δίαβαζε "φταίτε") και τώρα όλοι πρέπει να βάλουμε (διάβαζε "βάλετε") πλάτη, υιοθετόντας παράλληλα, όλες τις μπαρούφες του νεοφιλελευθερισμού περί "αξιοκρατίας", "ικανών", "τεχνοκρατικής αντίληψης", "αντικειμενικότητας", κλπ.


    Φυσικά, ο Φώτης δεν έχει κάνει ούτε μισή αυτοκριτική για τις προηγούμενες (όπως αυτή που παρέθεσες) θέσεις/απόψεις του. Άλλωστε, ο στόχος του είναι η διάχυση των ευθυνών, από τις πολιτικές, οικονομικές και πνευματικές ελίτ σε όλο το πόπολο. Εγώ, πάντως, τα άρθρα του τα χαρακτηρίζω ως "λαϊφστάιλ με πολιτικά"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή