Βασίλης Οικονόμου: Αβάδιστα στον κεντροαριστερό χώρο σου

6.6.14


Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου τον διέγραφε από την Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ επειδή δεν υπερψήφισε το 1ο Μνημόνιο, ο Βασίλης Οικονόμου αποκλείεται να φανταζόταν ότι μια μέρα θα προσπαθούν κάποιοι να τον αναδείξουν σε παράγοντα της Κεντροαριστεράς.

Υποθέτω επίσης ότι δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι δεν θα είχε γι' αυτόν κόστος η συμμετοχή του στο κόμμα-τσίρκο του Γιάννη Δημαρά κι ότι από εκεί θα έπαιρνε μεταγραφή στη Δημοκρατική Αριστερά.

Tέλος, ποιος θα φανταζόταν ότι θα έφτανε μια μέρα που αντιμνημονιακός Οικονόμου θα έφευγε από τη Δημοκρατική Αριστερά κλείνοντας το μάτι στην περιβόητη «σταθερότητα» του Σαμαρά και του Βενιζέλου;

Υποθέτω ότι θα ανοίξουν και γι' αυτόν οι αγκάλες των διαφόρων Μπίστηδων. Ο πάτος είναι ακόμα μακριά.

3 σχόλια:

  1. ευχή και κατάρα6 Ιουνίου 2014 - 2:21 μ.μ.

    Έχεις δικαίωμα να αμφισβητείς το 8% αλλά ποτέ το 1,2% του συμπαρουσιαστή του Παπανδρέου και του προστάτη της καημένης της κατατρεγμένης Κοππά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το πρόβλημα με όλους αυτούς που αυτοχαρακτηρίζονται κεντροαριστεροί αλλά
    και με την κεντροαριστερά γενικότερα, πέρα από τη προφανή έλλειψη ενός
    ηγετικού προσώπου που θα μπορούσε να τους συσπειρώσει σε ένα ενιαίο
    κόμμα, είναι ότι αν και αναγνωρίζουν ότι η χώρα όπως είναι δεν πάει
    πουθενά και ότι χρειάζονται μεγάλες αλλαγές, δεν τις κατονομάζουν ποτέ.
    Από το πρωί ως το βράδυ, εδώ και 4 χρόνια, ακούμε για αυτές τις
    αναγκαίες αλλαγές αλλά κανένας δεν τολμά να μιλήσει πιο συγκεκριμένα.
    Δύο
    τινά συμβαίνουν, επομένως. Ή δεν γνωρίζουν την τύφλα τους και απλώς
    φλυαρούν για να περνάει η ώρα και να παριστάνουν και τους προοδευτικούς ή
    γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει αλλά δεν τολμούν να το πουν για λόγους
    πολιτικού κόστους. Προσωπικά, έτσι όπως τους έχω κόψει, θεωρώ ότι ισχύει
    το πρώτο. Οι άνθρωποι, απλά δεν γνωρίζουν και είναι ικανοί μόνο για
    συζητήσεις τηλεπαραθύρων.
    Η συχνή αλλαγή κομμάτων έρχεται να
    υποκαταστήσει και εν τέλει να συσκοτίσει, την παντελή έλλειψη
    συγκεκριμένων θέσεων για τα σημαντικά ζητήματα της οικονομίας και της
    κρατικής οργάνωσης, γενικότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όχι φίλε μου, το πρόβλημα είναι ότι οι όροι "Κεντροαριστερά" και "Σοσιαλδημοκρατία" έχουν χάσει πιά το νόημά τους. Δεν υπάρχει πλέον σοσιαλδημοκρατία με την έννοια που την γνωρίζαμε τις δεκαετίες του 70' και του 80', η σοσιαλδημοκρατία του Βίλι Μπραντ, του Ούλοφ Πάλμε, του Φρανσουά Μιτεράν, του Ανδρέα Παπανδρέου κλπ. Με την παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού, την παράδοση ευρύτερων εξουσιών (πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών) σε υπερεθνικές ελίτ και την πλήρη υποταγή σύσσωμης της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στις νεο-φιλελεύθερες δυνάμεις της αγοράς, με τη συνολική της μετατόπιση -ουσιαστικά- κεντροδεξιά, όπως κι αν το ονόμασαν οι ηγέτες της: "New Labor" ο Τόνι Μπλερ, "Εκσυγχρονισμό" ο Κώστας Σημίτης, "Δημοκρατικό" Κόμμα, το πρώην ΚΚ Ιταλίας (που απέκτησε "νέο" ίνδαλμα όχι τον Μαρξ, αλλά... τον Μπιλ Κλίντον!!). Ναι, φίλε μου, σήμερα η σοσιαλδημοκρατία είναι νεκρή. Ένα πολιτικό πτώμα, που δεν πρόκειται ποτέ να νεκραναστηθεί, παρά μονάχα να ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ από μια άλλη πολιτική δύναμη, κινηματική, αριστερή, που θα προέλθει από κάτω, από τα κινήματα, ΙΚΑΝΗ και φερέγγυα να αντιπαλέψει τον νεο-φιλελευθερισμό (και όχι να του υποταχθεί), που είναι σήμερα ο μεγαλύτερος ιδεολογικός αντίπαλος για τα λαϊκά στρώματα απανταχού της γης και όχι μόνο στην Ευρώπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή