Το Βέλγιο υπάρχει, έχει και εθνική επέτειο

22.7.14


Θα έχετε ίσως ακούσει το γνωστό αστειάκι περί μη...ύπαρξης του Βελγίου. Μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να σας διαβεβαιώσω ότι η συγκεκριμένη χώρα, όχι μόνο υπάρχει, αλλά διαθέτει και εθνική επέτειο την οποία γιορτάζει με τη σχετική μεγαλοπρέπεια.

Η 21η Ιουλίου είναι η μέρα κατά την οποία γιορτάζουν την ανεξαρτητοποίηση τους από την Ολλανδία η οποία συνέβη το μακρινό 1831 και οδήγησε στη σύνταξη του πρώτου συντάγματος της χώρας κτλ.


Βρέθηκα εντελώς συμπτωματικά στις Βρυξέλλες αυτές τις μέρες και είχα την τύχη να παρακολουθήσω τις διάφορες εκδηλώσεις και ομολογώ ότι ζήλεψα λίγο την όλη διοργάνωση, καθώς θυμήθηκα τις δικές μας συζητήσεις περί μαθητικών παρελάσεων κ.α.


Χθες, σχεδόν ολόκληρο το κέντρο της πόλης συμμετείχε στον εορτασμό με τον βελγικό στρατό να πρωταγωνιστεί με έναν τρόπο εντελώς πρωτότυπο τρόπο στα δικά μου μάτια καθώς οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας είχαν στήσει ουσιαστικά κάτι σαν λούνα παρκ όπου μπορούσες να κάνεις από αναρρίχηση μέχρι ασκήσεις για πιλότους.


Γενικά υπήρχαν πάρα πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις.




Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το ότι υπήρχε πάρα πολύς κόσμος και κυρίως πάρα πολλοί νέοι  σε όλα αυτά, παρόλο που σε γενικές γραμμές οι Βρυξέλλες έχουν αδειάσει λόγω του καλοκαιριού. Νομίζω επίσης ότι δεν διέκρινα τίποτα ιδιαίτερα εθνικιστικό, παρά την πάγια αμηχανία που με πιάνει κάθε φορά που βλέπω άρματα μάχης, έστω και...διακοσμητικά.


Τέλος, το φινάλε ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό με εκατοντάδες πυροτεχνήματα στο κεντρικό πάρκο της πόλης.


5 σχόλια:

  1. ευχή και κατάρα22 Ιουλίου 2014 - 3:02 μ.μ.

    Ίσως αξίζει να μελετηθεί ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις που κρατάνε δέκα χώρες της Δημοκρατικής Ευρώπης δέσμιους του απαρχαιωμένου και συντηρητικού θεσμού της Κληρονομικής Μοναρχίας. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά στο στυλ, ο λαός θέλει τη Μοναρχία. Ποτέ κανένας λαός δεν ρωτήθηκε θεσμικά αν θέλει Βασιλεία σ'αυτές τις χώρες και ούτε το ερώτημα λύνεται με ένα δημοψήφισμα γιατί κάθε νέος Μονάρχης πρέπει να κρίνεται απ'την αρχή. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα είδος κρυφής, άδηλης μεταξύ τους συμμαχίας-λειτουργούν σαν κάστα μέσα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και παράλληλα υπάρχουν δυνάμεις-μένει να ερευνηθεί ποιες-που λειτουργούν συνδυαστικά και συντονισμένα-και σε επικοινωνιακό επίπεδο-ώστε να επιβιώνει-με τα λογής πολιτικά σωληνάκια-ένας κατά βάση και επί της ουσίας μουμιοποιημένος αλλά και παράλληλα βαθιά διεφθαρμένος και σκληροπυρηνικά αντιδημοκρατικός θεσμός. Δεν μπορεί να απαιτούμε-δικαίως-δημοκρατική αντιπροσώπευση και στο τελευταίο χωριό μιας επικράτειας και στο ανώτατο θεσμικό επίπεδο να επιτρέπουμε η εξουσία να μεταβιβάζεται με όρους πατρικής κληρονομιάς, δηλαδή τύχης. Καταντάει αληθινά εξοργιστικό.


    Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι οι Μοναρχίες έχουν ενωτικό συμβολισμό και παραπέμπουν στο ένδοξο παρελθόν των χωρών. Κολοκύθια τούμπανα: με την εξαίρεση ίσως της δανέζικης μοναρχίας, όλες οι άλλες είναι ξένες με το απώτερο παρελθόν της χώρας: η αγγλική μοναρχία κατάγεται από γερμανικούς δυναστικούς οίκους-Αννόβερο, η ισπανική έχει καθαρόαιμη γαλλική προέλευση-βουρβώνοι-η σουηδική έχει γαλλική προέλευση, η βελγική γερμανική, η ολλανδική λίγο απόλα, η νορβηγική έχει δανέζικη. Μη μιλήσω για τις ευτυχώς καταργημένες βαλκανικές που μας τις έστειλαν πακέτο.
    Πρέπει να υπάρξει μια συντονισμένη ενέργεια των ευρωπαϊκών λαών για την με δημοκρατικό τρόπο κατάργηση αυτού του θεσμού, ήσυχα και απλά, χωρίς υστερίες και κανιβαλισμούς. Δυστυχώς το σύστημα λειτούργησε για άλλη μια φορά πετυχημένα και η χρυσή ευκαιρία με την ισπανική διαδοχή, από τον κληρονόμο του Φράνκο στο κληρονόμο του κληρονόμου του Φράνκο χάθηκε. Αλλά εδώ είμαστε. Και το Βέλγιο, με την προβληματική του σύσταση, αποτέλεσμα πολιτικών συμβιβασμών ανάμεσα στις ευρωπαϊκές δυνάμεις του 19ου αιώνα, είναι μια πρώτη επόμενη ευκαιρία, αφού σε περίπτωση διάλυσης του η Μοναρχία του αυτοδίκαια θα καταργηθεί. Τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα στο Βέλγιο και οι εντυπώσεις που αποκομίζει ένας τουρίστες με τις παρελάσεις και τα βασιλικά λιλιά, δεν είναι η πραγματικότητα των Βέλγων σαν Γαλλόφωνων και Φλαμανδών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση. Σε κάθε περίπτωση, ο απηρχαιωμένος θεσμός της μοναρχίας δε θεωρώ ότι είναι το μείζον πρόβλημα, ειδικά στο Βέλγιο. Τηρουμένων των αναλογιών, οι σχέσεις κράτους-Εκκλησίας στη χώρα μας π.χ. είναι αρκετά σημαντικότερο πρόβλημα λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών.


    Σε κάθε περίπτωση, άλλα είναι τα προβλήματα του Βελγίου και δεν μπορεί να τα κατανοήσει κάποιος που βλέπει μόνο την, ας πούμε εικονική, πραγματικότητα των Βρυξελλών. Τα φετινά δημοψηφίσματα Σκωτίας και Καταλωνίας και βεβαίως η διαρκής άνοδος της Νέας Φλαμανδικής Συμμαχίας δημιουργούν ερωτήματα για την ύπαρξη του Βελγίου σε 10-20 χρονια από σήμερα. Επίσης, πρέπει οι Έλληνες κάποια στιγμή να μάθουμε τη διαφορά εθνοτικού με πολιτειακό εθνικισμό για να καταλάβουμε πόσο διαφορετικά βλέπει ένας δυτικοευρωπαίος τον στρατό κλπ. της πατρίδας του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η αναφορά σου στις σχέσεις κράτους και Εκκλησίας μού θύμισε ένα απίθανο θεσμικό καραγκιοζιλίκι που πρωταγωνιστή είχε τον ίδιο τον βασιλιά του Βελγίου. Αρνιόταν πεισματικά να υπογράψει το Νόμο για τις αμβλώσεις-τον σιγοντάριζε από πίσω το παντοδύναμο Ιερατείο, που στο Βέλγιο, λόγω ιστορικών προηγούμενων συνεχίζει να είναι όχι μόνο πανίσχυρο αλλά και σκληροπυρηνικά συντηρητικό-και αντί αυτό να οδηγήσει σε παράκαμψη της Μοναρχίας, μεθοδεύτηκε μια λύση που γελοιοποίησε τους δημοκρατικούς θεσμούς του Βελγίου: δηλώθηκε αδυναμία εκτέλεσης καθηκόντων του βασιλιά για μια μέρα-ανέλαβε αντιβασιλέας ο πρωθυπουργός, που σαν αντιβασιλιάς υπέγραψε το νόμο-τον είχε υπογράψει και σαν πρωθυπουργός πριν-και την επομένη ο πεισματάρης-ιδεολόγος και καλά!-μονάρχης γύρισε στα καθήκοντα του σαν να μην έτρεχε τίποτα. Αυτά στο Βέλγιο, στη καρδιά της Ευρώπης! Αλλού αυτό θα ήταν επαρκής λόγος για να πέσουν εκατό κυβερνήσεις, εκεί μουλωχτά και προσβλητικά για τις δημοκρατικές διαδικασίες, ο μονάρχης έπαιξε το θέατρο του και ικανοποίησε την υποκριτική του υστεροφημία απέναντι στο μόνο φυσικό του εταίρο στο Βέλγιο: την Εκκλησία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Βενιζελ(ογ)ικός22 Ιουλίου 2014 - 10:55 μ.μ.

    Οι λόγοι που οι λαοί υποστηρίζουν τις μοναρχίες είναι πολλοί και διαφορετικοί από χώρα σε χώρα. Παραδείγματος χάριν στην Αγγλία είναι «κολλημένοι» με την παράδοση. Στις σκανδιναβικές χώρες, οι βασιλικές οικογένειες ζούνε πραγματικά ως κοινοί θνητοί, σχεδόν χωρίς καθόλου έξοδα του κρατικού προϋπολογισμού οπότε δεν προκαλούν τόσο. Στην Ισπανία υπάρχουν ακόμα οι μνήμες της αντίδρασης του Χουάν Κάρλος στο πραξικόπημα του 1981.
    Και όπως λέει πολύ σωστά και ο John, μπορεί εμάς να μας φαίνεται παράλογο αλλά σκεφτείτε πως φαίνεται στους υπόλοιπους ευρωπαίους ο εναγκαλισμός κράτους εκκλησίας στην Ελλάδα.
    Εν πάσει περιπτώσει δεν δικαιούμαστε ως λαός να τους κάνουμε μαθήματα δημοκρατίας. Στην Ελλάδα άλλωστε έχουμε καθιερώσει την κληρονομική κοινοβουλευτική δημοκρατία με τις δυναστείες Καραμανλή, Παπανδρέου, Μητσοτάκη κ.α. Και όπως ξέρουμε όταν αναλαμβάνει ο διάδοχος, είναι πιθανό να είναι περιορισμένων ικανοτήτων. Η Γερμανία ας πούμε επιλέγει τον ηγέτη της μέσα από τα 80 εκατομμύρια των πολιτών της, ενώ η Ελλάδα μέσα από 2-3 οικογένειες. Καταλαβαίνετε ποιος έχει τις καλύτερες πιθανότητες να βρει έναν άξιο ηγέτη.

    Δυστυχώς ως κράτος είχαμε την ατυχία πάνω στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση μετά το 1929, να βρίσκονται στην πρωθυπουργία δύο διάδοχοι των δυναστειών με λιγοστά προτερήματα και πολλά μειονεκτήματα, με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα. Εαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε κάνει παιδιά, ο ανιψιός δεν θα γινόταν ποτέ πρωθυπουργός. Ομοίως ο διάδοχος του ανιψιού κατέκτησε την πρωθυπουργία με μοναδικό προσόν το ότι ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ανδρέα Παπανδρέου.
    Αυτό που δεν μπορεί να χωνέψει το μυαλό μου είναι η ανωριμότητα που έδειξε ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το προοδευτικότερο κομμάτι του ελληνικού λαού το 2007. Αν δεν είχε επηρεαστεί από την προπαγάνδα και είχε διαλέξει των εμφανώς επαρκέστερο ως ηγέτη της παράταξης, πιστεύω ότι σήμερα η μοίρα της χώρας θα ήταν διαφορετική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι εγω δυσανασχετω με τα αρματα μαχης.
    Τ'αντιπαθω και νομιζω οτι θελουν το κακο μας.Γι αυτο και οπου τα συναντησω,τα χτυπαω τρεις φορες στο κεφαλι και μετα καλω την αστυνομια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή