Η σκληρή δοκιμασία της Aριστεράς

Εγκλωβισμένες στην νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα από την οποία δείχνουν ότι δεν μπορούν να αποδράσουν βρίσκονται οι προοδευτικές δυνάμεις στον τόπο μας. (από την άκρα αριστερά ως τα ζωηρά τμήματα της κεντροαριστεράς) Φταίει ίσως το ότι ψάχνουν τις εξόδους κινδύνου κάτω από την πίεση του εκλογικού πυρετού και του μεταξύ τους εξοντωτικού ανταγωνισμού για την γνήσια εκπροσώπηση μιας ιδεολογίας που έτσι κι αλλιώς απαιτεί ανακατασκευή. Οι ρωγμές που της έχει προκαλέσει ο ανθρωποκαταστροφικός νεοφιλελεύθερος σεισμός είναι θεμελιώδεις και ένα μεγάλο τμήμα των ενοίκων της, τρέχει πανικόβλητο να διασωθεί εισβάλλοντας στην πρώτη πολιτική πόρτα που θα βρει ανοιχτή. Αδιάφορα του αν αυτή οδηγεί ευθέως στα ατομικά κελιά μιας παγκοσμιοποιημένης φυλακής.

Χρόνια τώρα ξοδεύονται απ’ όλους τους μύστες της στην υπεράσπιση της πεμπτουσίας ιδεολογικών εδαφών που όμως έχουν από το καθεστώς ισοπεδωθεί και οι εναπομείνασες ρίζες δεν οξυγονώνονται από την τίμια ζωή για να βλαστήσουν ξανά. Ο λόγος που οι Μαρξιστικές δοξασίες αν και θα έβρισκαν σήμερα την εφαρμογή τους στην πραγματικότητα τόσο θεαματικά όσο ούτε την εποχή της επανάστασης των Μπολσεβίκων, παραμένουν εργαλεία ανενεργά.. Είναι για παράδειγμα επιεικώς αδόκιμη η προσπάθεια του ιδεολογικού προσηλυτισμού αναλφάβητων και θρησκευτικά φανατισμένων μεταναστών, όταν η πειθώ σου έχει δοκιμαστεί και αποτύχει οικτρά στους εθνικά δικούς σου άνεργους νέους ως προς τις πολιτικές αιτίες του κοινωνικού τους μαρασμού. Είναι επίσης ανεξήγητη εθνικοφοβία η εθελοτυφλία επί εγκλημάτων του κοινού ποινικού δικαίου κατά των συμπατριωτών σου και η σύνταξή σου κάτω από την σημαία μιας αντιρατσιστικής λογικής, η οποία προστατεύει την προσχεδιασμένη μετανάστευση που θα αλλοιώσει τα εθνικά σου χαρακτηριστικά. Όπως επίσης είναι ακατανόητη η υπό το πρόσχημα της αποκλειστικής εστίασης στον βόθρο που τα παράγει επιμονή σου στην ατιμωρησία των ενόχων για τα δυσώδη σκάνδαλα. που εκτός του ότι αναπόφευκτα μας φτωχαίνουν οικονομικά μας φτωχαινουν και πολιτισμικά αφού μας ατιμάζουν ως λαό διεθνώς, «Και τούτο λαβείν κακείνο μη αφιέναι»..

Ο σοσιαλισμός τονίζει εμφαντικά ο Μαρξ όχι μόνον δεν ισοπεδώνει αλλά ενισχύει την διατήρηση των ιδιαιτεροτήτων του κάθε λαού που τον υιοθετεί. Κάτι που δεν συνάντησα ούτε στις υποσημειώσεις της ντόπιας αριστεράς η οποία ως εκ τούτων και άλλων πολλών άφησε ανεκμετάλλευτο πολιτικό χώρο για να εισβάλλουν από το πουθενά οι πολιτικά εποχικές δυνάμεις της πυρόσβεσης τοπικών πολιτικών πυρκαϊών και να της υφαρπάξουν μέσα από τα χέρια την προστασία κατ’ εξοχήν δικών της εδαφών..

Και το χειρότερο. Δείχνει να μην το έχει αντιληφθεί!

Ευγένιος Ανδρικόπουλος

eandrik@otenet.gr
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Ο ύπνος μας είναι μακάριος…

Γράφει ο Ευγένιος Ανδρικόπουλος


Ανήκουστη κοινωνική παραλυσία. Οι μισοί Έλληνες εκχώρησαν ως μη όφειλαν το προνομιακό τους εκλογικό δικαίωμα στους άλλους μισούς για να γράψουν εκείνοι ιστορία στο όνομά τους αλλά και να προδιαγράψουν τις τύχες τους!!

Απίστευτος ξεπεσμός... Το κόμμα της ευκαιρίας, το ΛΑΟΣ, σχεδόν να διπλασιάζει την δύναμή του λες και με την κήρυξη των εκλογών κηρύττεται και η περίοδος των πολιτικών εκπτώσεων..

Μοναδικός πολιτικός αμοραλισμός. Να έχεις ως πρωθυπουργός (Καραμανλής) κατά κράτος ηττηθεί αλλά να διαχειρίζεσαι επικοινωνιακά και ως την τελευταία στιγμή το κράτος για να αμβλύνεις τις εντυπώσεις από την διαφορά της ήττας σου, (πλέον 4,5%) αλλά και για να προστατέψεις την προσωπική σου υστεροφημία. Όνειδος...

Αρρωστημένη πολιτική πώρωση... Να είσαι φορέας (Βενιζέλος) ενός υπόγειου ρεύματος κατάψυξης των σοσιαλιστικών οραμάτων μιας έστω κατά τύποις ομώνυμης παράταξης, να τίθεται εν αμφιβόλω ακόμη και η προσφορά της ψήφου σου προς την εκλογική νίκη του υπό την μόνιμη αμφισβήτησή σου αρχηγού, αλλά να εκτίθεσαι τηλεοπτικά για να καρπωθείς μερικά φύλλα από τις δάφνες της ως ΠΑΣΟΚ, τότε ναι είσαι από εκείνους τους άσφαιρους άνδρες που και την εγκυμονούσα θα παρίστανε ακόμη, προκειμένου να αποκτήσει παρανόμως ένα παιδί θαύμα!

Η καταστροφική απάτη του δημοσκοπικού μαξιμαλισμού. Την μια στιγμή με την πολιτική σου ταυτότητα στα δόντια να δείχνεις βέβαιος ως προς το πολιτικό σου ναυάγιο, (ΣΥΡΙΖΑ) την επομένη κατά την περίοδο των αποκριών να μεταμφιέζεσαι σε επαναστατημένο νεανία για να «καλωσορίζεις προσβλητικά ως αλαζών» (Αλαβάνος) παρατάξεις γιγάντιες (ΠΑΣΟΚ), και κατά την αποφασιστική ώρα των καθολικών εξετάσεων και όχι των πρόχειρων διαγωνισμάτων, να αποτυγχάνεις απελπιστικά, για να επανέλθεις άδοξα στην φυσική σου θέση, τότε απλώς επιβεβαιώνεις πως χρόνια τώρα αναπνέεις επαιτώντας την παροχή του πολιτικού σου οξυγόνου.. από την λαϊκή ελεημοσύνη.

Ο ορισμός της εξωφρενικής αντίφασης. Να κατέχεις (ΚΚΕ) παγκοσμίως τον τιμητικό χαρακτήρα ενός από τους τελευταίους πολιορκητικούς κριούς κατά των καταρρεόντων οικονομικά αστικών καθεστώτων και επί δεκαετίες στην βάση της πολιτικής σου καθαρότητας να αρνείσαι κοινωνικές επιμιξίες που θα σου ενίσχυαν τις πιθανότητες λύτρωσης των εγκλωβισμένων δούλων σε αυτά, τότε είσαι εσύ η ίδια (Παπαρήγα) που αμφισβητείς τις περί ρατσισμού διακηρύξεις σου καλλιεργώντας μια πολιτικά άρια φυλή, της οποίας πρώτιστο μέλημα είναι η αυστηρή διατήρηση της αιματικής καταγωγής της και ως εκ τούτου δικαίως έχεις απομονωθεί.

Τα οδυνηρά αποτελέσματα της πολιτικής οξείδωσης. Να είσαι πανελληνίως και παγκοσμίως άγνωστος Τρεμόπουλος που ασχολείται με ραδιοτηλεοπτικές φυτεύσεις πρασίνου σε περιθωριακά αλσύλια, αλλά και μαύρων παρασιτικών σπόρων στα χωράφια της εθνικής σου καταγωγής και εν μία αποφράδα νυκτί να μεταλλάσσεσαι σε Τρεμόπουλο ευρωβουλευτή εξ’ αιτίας ενός υπό κατάρρευση πολιτικού συστήματος και μιας Ευρώπης που το εύρος της περιορίζεται σε δυναστείες τύπου Τρισέ τότε απλά είσαι Τρεμόπουλος που αν οι Έλληνες είχαν λίγη περισσότερη δόση από χιούμορ θα μπορούσαν να είχαν στείλει στις Βρυξέλλες αντ’ εσού τον Κάτμαν. Για να τους εξευτελίσουν.

Τώρα μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι. Το χρέος μας εξετελέσθη.. Δυστυχώς όχι και τα προβλήματά μας που από τους Σανιδά-Ζαγοριανό ως τα mall και τους τραπεζίτες τρυπώνουν σαν καρφίτσες στις πρωινές μας παντόφλες για να μας υπενθυμίζουν πως η αφύπνιση από τον μακάριο ύπνο μας οφείλει να έχει χαρακτήρα διαφορετικό…

Κοινοποιήστε το στο Facebook

Το πραξικόπημα Σανιδά

Πρόκειται για χουντικό καθεστώς υπό κοινοβουλευτικό μανδύα, είχε κάποτε από τηλεοράσεως πει ο αείμνηστος Βασίλης Διαμαντόπουλος για την κατάλυση του ασύλου στο Πολυτεχνείο. Κατάλυση που ακολούθησαν οι μαζικές καταδίκες των «γνωστών αγνώστων» από την δικαιοσύνη του Βασίλη Κόκκινου. Αποδείχθηκε όμως ότι υπερέβαλε. Επειδή δεν είχε ακόμη βιώσει την δικαιοσύνη Σανιδά. Αυτόν τον στρατοκρατικό τύπο που στην λογική του “l'etat s’est moi” (το κράτος είμαι εγώ) ποδοπατά το Σύνταγμα της χώρας στο όνομα εκείνων που τον εγκατέστησαν στην θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Προφανώς ως ανταποδοτικό όφελος.. Τι κι αν σκούζει το σύνολο του νομικού κόσμου πως έχει ήδη εκτραπεί των ορίων που το Σύνταγμα αλλά και οι νόμοι του κράτους επιτρέπουν, προσβάλλοντας βάναυσα το περί δικαίου αίσθημα των Ελλήνων και πως ως εκ τούτου κινδυνεύουν καραμπινάτες υποθέσεις κυβερνητικής διαφθοράς να παραγραφούν; Τι κι αν στα πρωτοδικεία και τα εφετεία όλης της χώρας έχει η αντισυνταγματική του δράση καταδειχτεί και το όνομά του έχει επικηρυχθεί για να περιφέρεται στα στόματα των νομικών πλάι σε εκείνα διάσημων υποδίκων; Τι κι αν στους δύο παραιτηθέντες «Δελαπόρτες» της εισαγγελίας προστίθενται άλλοι δύο οι οποίοι ταυτίζονται πλήρως με την άποψη των συναδέλφων τους;

Αυτός τον χαβά του. Από το κρησφύγετο του και ενδεδυμένος τον μανδύα του ανωτάτου δικαστικού λειτουργού εξακολουθεί να κινεί τα νήματα των εξουσιαζομένων του μαριονετών, προκειμένου να ξεπλύνει κυβερνητικούς αξιωματούχους από τους λεκέδες της διαφθοράς. Η λέξη αμελλητί σημαίνει όχι ότι η ελληνική γλώσσα ορίζει αλλά ότι εκείνος βούλεται! Για να την καταστήσει συνώνυμη μιας διατακτικής της οποίας το αντίτιμο δεν καταβάλλεται από την βουλή στην οποία και αποστέλλεται αλλά το επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας σκοτεινό του γραφείο. Είναι απορίας άξιον το ότι ακόμη δεν έχει κατατεθεί εναντίον του μήνυση που να αφορά όχι ένα αλλά μια σειρά-ως εκ της θέσης του- από κακουργήματα, που να σχετίζονται με την κατάχρηση εξουσίας. Κι αυτό επειδή μου είναι αδύνατον να φανταστώ σε τι τον υπερέβησαν οι πραξικοπηματίες Παπαδόπουλος Παττακός και Μακαρέζος ειμή μόνον στο ότι κατέλυσαν το Σύνταγμα δια των όπλων. Όπως επίσης δεν μπορώ να φανταστώ πως ο συγκεκριμένος δικαστικός λειτουργός θα απέλθει ευδοκίμως της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας δίχως να έχει σταθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου ενώπιον των φυσικών του δικαστών.

ΕυγένιοςΑνδρικόπουλος
eandrik@otenet.gr

Κοινοποιήστε το στο Facebook