Η ωραία ιστορία των μαύρων Ελλήνων της Ξάνθης

16.2.14


«Τα παιδιά μας τώρα άλλαξαν, έγιναν παρδαλά. Ο γιος μου πήρε νύφη άσπρη. Χάνεται το μαύρο σιγά σιγά». «Τι ψάχνεις κουρτσούδι μ';» λέει ο βοσκός του χωριού. Έχει αφρικανικά χαρακτηριστικά και θρακιώτικη προφορά.

Συνδυασμός που ξενίζει όποιον τυχαία περάσει από το Αβατο, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Ξάνθη.

Εκεί, μακριά από τα μάτια του κόσμου, συναντά κανείς τους μαύρους Έλληνες της Θράκης. Οι πρόγονοί τους ήρθαν στην Ελλάδα την εποχή της Τουρκοκρατίας, ως σκλάβοι των μπέηδων, και παρέμειναν στη χώρα μας. Σκλάβοι της άγνοιας είναι σήμερα οι απόγονοι εκείνων των Αφρικανών. Έλληνες, με εξωτική όψη και μουσουλμανικά ονόματα, οι οποίοι δεν ξέρουν πότε ήρθαν και από πού. Κάποιοι θεωρούν ότι οι πρόγονοί τους ήρθαν ως μισθοφόροι των Άγγλων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ρίζες ενός ολόκληρου χωριού είναι αμελητέα ποσότητα στα κιτάπια της παγκόσμιας ιστορίας.

Μοναδικό στοιχείο που ρίχνει φως στο μυστήριο της παρουσίας τους στο Άβατο είναι το χρώμα του δέρματός τους: «Μαύροι, σαν το κασκόλ σου. Έτσι ήμασταν εδώ παλιά. Σήμερα έχουμε μείνει λίγοι» μου είπαν όταν τους επισκέφθηκα στον πεδινό αγροτικό οικισμό τους.

Σπάνια διαβάζω πια ενδιαφέρουσες ιστορίες στις εφημερίδες αλλά αυτή τη φορά η Αλεξάνδρα Τζαβέλλα γράφει μια τέτοια στην Ελευθεροτυπία εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου