Δαιμονοποιώντας τις εισαγωγές, τον ανταγωνισμό και την τοπική παραγωγή

24.3.14


Η συζήτηση για το γάλα που διεξάγεται τις τελευταίες ημέρες με παρακίνησε να προσπαθήσω να μάθω κάποια περισσότερα πράγματα για το θέμα, ξεκινώντας όμως από το να επιχειρήσω να περιγράψω τη δική μου συμπεριφορά με την ιδιότητα του καταναλωτή.

Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποίησα είναι ότι ένα από τα πρώτα πράγματα που ξεκίνησα να κάνω από την πρώτη μέρα της ενήλικης ζωής μου μακριά από το πατρικό μου σπίτι ήταν να αντικαταστήσω το φρέσκο γάλα με το οποίο μεγάλωσα με γάλα μακράς διαρκείας. Ο λόγος απλός: όταν μένεις μόνος σου, είναι πολύ πιθανό να μην προλάβεις να καταναλώσεις το γάλα πριν την ημερομηνία λήξης του, οπότε το γάλα μακράς διαρκείας είναι η καλύτερη λύση.

Εξάλλου, ήταν η εποχή που ο καθένας μπορούσε να διακρίνει στα ράφια των σουπερμάρκετ αυτό το οποίο στη συνέχεια μάθαμε από τα ΜΜΕ ότι ήταν το καρτέλ του γάλακτος, μια στρέβλωση της αγοράς η οποία όμως εξυπηρετούσε λίγο πολύ τους πάντες, πλην φυσικά των καταναλωτών. Για κάποιον περίεργο λόγο, αυτοί που σήμερα ουρλιάζουν για το γάλα, δεν θυμούνται πια εκείνη την υπόθεση.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, έχω διαβάσει διάφορα σχετικά για το θέμα, σας συνιστώ κυρίως τις σχετικές ερωταπαντήσεις της Καθημερινής αλλά και τις αναλυτικές εξηγήσεις του υπουργείου Ανάπτυξης.

Έχω διαβάσει και κάποιες ανακοινώσεις αγελαδοτρόφων και παρατηρώ ότι το μόνο τους επιχείρημα είναι η δαιμονοποίηση των εισαγωγών. Πρόκειται ουσιαστικά για την ίδια παράλογη συζήτηση που γίνεται και με την εθνικότητα των κρεάτων. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί το ελληνικό βοδινό κρέας είναι εξ ορισμού καλύτερο π.χ από το εισαγόμενο γαλλικό. Οι Γάλλοι που τρώνε γαλλικό κρέας υποφέρουν; Έχω ζήσει για κάποιους μήνες στη Γαλλία και σας πληροφορώ ότι δεν έπαθα κάτι ζώντας χωρίς ελληνικό κρέας.

Σε μια Ελλάδα που παράγει πολύ λιγότερα από όσα χρειάζεται μέχρι και για να ζήσει, πόσο μάλλον για να αναπτυχθεί, η λύση δεν είναι τα κλειστά σύνορα. Η βιωσιμότητα της ελληνικής παραγωγής δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εις βάρος των καταναλωτών.

Θα πρότεινα στους αγελαδοτρόφους να μην ξοδεύουν τον χρόνο τους διαμαρτυρόμενοι. Ακόμα κι αν κερδίσουν τη μάχη, είναι δεδομένο ότι θα χάσουν τον πόλεμο. Γνωρίζουν εξάλλου καλύτερα από τον καθένας μας ότι ήδη οι καταναλωτές στρέφονται στο εισαγόμενο γάλα μακράς διαρκείας. Ό,τι κι αν κάνουν, δεν θα καταφέρουν να αποφύγουν για πολύ τον ανταγωνισμό, δεν θα γλιτώσουν από την ανάγκη εκσυγχρονισμού των δομών και του τρόπου λειτουργίας τους.

Ο εχθρός τους δεν είναι η κυβέρνηση ούτε ο ΟΟΣΑ αλλά οι συνεχώς φτωχότεροι αλλά καλύτερα ενημερωμένοι καταναλωτές. Όσους βουλευτές επαρχίας κι αν πείσουν, τον πόλεμο θα τον χάσουν, όσες μάχες κι αν κερδίσουν.


--
Κατεβάστε την εφαρμογή της Παραπολιτικής για κινητά τηλέφωνα και tablet από το iTunes κι από το Google Play.

5 σχόλια:

  1. Αναρχοσυνδικαλιστής24 Μαρτίου 2014 - 1:12 μ.μ.

    Ξέρεις Παραπολιτικέ ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα είναι κάτι πολύ σημαντικό και απαιτείται κρατικός παρεμβατισμός για να διαφυλαχτεί - δε μπορούμε να το αφήσουμε στην "ελεύθερη αγορά". Γιατί όταν επί τέλους χρεωκοπήσουμε και επίσημα πρέπει να έχουμε κάτι να τρώμε!


    Και η Γαλλία σου όταν η Peugeot κινδύνεψε να χρεωκοπήσει (στοιχίζοντας δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας) την έσωσε με bailout, δεν είπε στους Γάλλους να αγοράζουν volkswagen!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν διαφωνώ κι αντίστοιχα δεν δαιμονοποιώ τον κρατικό παρεμβατισμό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα πιστεύω ότι από τις νέες ρυθμίσεις κερδίζουν κυρίως οι τοπικές μικρές επιχειρήσεις που πρακτικά αποκτούν μονοπώλιο στο φρέσκο γάλα 2 ημερών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν έχει διευκρινισθεί πως θα διατιθεται το γάλα ημέρας,σίγουρα θα θέλει κάποια επεξεργασία, ωστόσο θα μπορεί πρακτικά να απευθυνθεί στην τοπικη αγορά, είναι αδυνατο σε 2 ημέρες να φτάσει στην Αθηνα και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλα δε νομίζω οτι απαγορευεται αυτο μέχρι σημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κοτζαγκιαουρίδης24 Μαρτίου 2014 - 2:52 μ.μ.

    Tη δεκαετία του 80 μεγαλώσαμε όλοι μας με ΝΟΥΝΟΥ. Εισαγόμενο, εκτός ψυγείου κλπ.κλπ. Φρέσκο υπήρχε, αλλά βρωμούσε, πέτσιαζε και τουλάχιστον τα παιδιά, δηλ. οι Νο1 καταναλωτές, το σιχαίνονταν. Οι γαλακτοβιομηχανίες δεν κάτσαν έτσι, το ομογενοποίησαν, το παστερίωσαν, και κατάφεραν για 2 δεκαετίες να κερδίσουν τη μάχη. Αλλά τώρα το πράγμα ξανα γυρίζει εκεί.
    Οι εγχώριες βιομηχανίες έχουν δύο όπλα : το πρώτο, να μειώσουν τις τιμές στα επίπεδα του εισαγόμενου, αφού, όσο κι αν θες να βοηθήσεις την ελληνική παραγωγή, όταν το εισγόμενο σου έρθει στα 80 λεπτά (99 έχει τώρα, με 1.40 το φρέσκο), δύσκολα θα αντισταθείς. Αυτό λοιπόν το πρώτο θα μπορέσουν ν το κάνουν, δεδομένων των κερδών που σωρεύουν επί δεκαετίες, αγοράζοντας με 25-30 λεπτά...
    Και το δεύτερο : το γάλα 2 ημερών, το μόνο που θα καταφέρει να κάνει, είναι να ξαναγοράζεται από τα καρτέλ, και να ξαναπωλείται ως παστεριωμένο μακράς διαρκείας, ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ (απλώς δε συμβαίνει με όλες τις γαλακτοβιομηχανίες...)
    Άρα ποιός κερδίζει πάλι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αναρχοσυνδικαλιστής24 Μαρτίου 2014 - 2:55 μ.μ.

    Χαίρομαι γι' αυτό, αλλά το σχόλιό σου είναι "η λύση δεν είναι τα κλειστά σύνορα. Η βιωσιμότητα της ελληνικής παραγωγής δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εις βάρος των καταναλωτών". Άρα υπέρ της "ελεύθερης αγοράς". Όσον αφορά το γάλα 2 ημερών, δε γίνεται γι' αυτό η φασαρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή