Οι συγκρίσεις με το επιτόκιο της Πορτογαλίας αναδεικνύουν την αναλυτική ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης

Την περασμένη Τρίτη η Ελλάδα βγήκε στις αγορές και άντλησε 2,5 δισ. για 5ετία, με 3,6%.

Η πραγματικότητα δεν μπορεί να παραποιείται συστηματικά και βάναυσα

Μετά το Eurogroup της Δευτέρας, η κυβερνητική ηγεσία καλλιεργεί ένα πανηγυριώτικο κλίμα απόλυτα ταιριαστό με τον Καρνάβαλο και απολύτως ασύμβατο με την πραγματικότητα, την κρισιμότητα των καιρών και τα καθήκοντά της.

Η κοινωνία κουτσά-στραβά προσαρμόστηκε στην κρίση αλλά όχι το πολιτικό σύστημα

Φτάσαμε στο τέλος της αδιέξοδης πολιτικής «τροχάδην επιτόπου», που αποδυνάμωσε την οικονομία, διέλυσε την αγορά και συνέθλιψε τον κόσμο της εργασίας, εξάντλησε την κοινωνία ενώ επέτεινε τις στρεβλώσεις του (ληγμένου) παραγωγικού μοντέλου.

Τα κόκκινα δάνεια και τα κυβερνητικά λόγια του αέρα που εξάπτουν τους αεριτζήδες

Το θέμα της αναδιάρθρωσης των «κόκκινων» δανείων ισοδυναμεί με θέμα αναδιάρθρωσης του επιχειρηματικού χάρτη της χώρας.

Δεν είναι αληθές ότι βγαίνουμε από το Μνημόνιο

Θυμίζω δύο βασικά δεδομένα.

Πρώτο, δεν είναι αληθές ότι βγαίνουμε από το Μνημόνιο. (α) Μόλις προ ολίγων ημερών συμφωνήθηκε η 4η επικαιροποίηση του δευτέρου Μνημονίου, η οποία προβλέπει δημοσιονομικά μέτρα για το 2015 και για το 2016 και, άρα, το «Μνημόνιο που έληξε» είναι το Μνημόνιο που ανανεώθηκε για δύο χρόνια.

Το «κούρεμα» που δεν έγινε το 2010, το νέο παραμύθι του πολιτικού κατεστημένου

Στα τέσσερα χρόνια από το ξέσπασμα της κρίσης και το σπάσιμο της ελληνικής φούσκας, το πολιτικό σύστημα αρέσκεται να λέει παραμύθια.

Χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις θα κλείσουν μέσα στο 2014, είναι απλή αριθμητική

Στην επόμενη γωνία είναι η Ανάπτυξη και περιμένει να πέσουμε στην αγκαλιά της; Μετά πέντε χρόνια σφοδρής κρίσης, ένα «κανονικό» (για να μεταχειριστώ μια λέξη του συρμού...) πολιτικό σύστημα θα είχε κουραστεί να λέει ψέματα.

Και η αλήθεια είναι ότι το 2014 θα είναι σκληρότερο από το 2013, ακόμη κι αν δεν μειωθεί το ΑΕΠ, δεν αυξηθεί η ανεργία, διατηρηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, με μηδενικό έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών. Γιατί όσο περισσότερο διαρκεί η σημερινή κατάσταση, τόσο βαρύτερα αισθητές και δυσχερέστερα αναστρέψιμες γίνονται οι συνέπειές της. Αλλά, χωρίς αλλαγή ρότας, θα υπάρξει (και) επιδείνωση των μεγεθών.

Το άρρωστο πολιτικό σύστημα κερδίζει χρόνο για τον εαυτό του

Το άρρωστο πολιτικό σύστημα, σήμερα ακόμη, αντί να αξιοποιήσει τον χρόνο για τη χώρα, επιχειρεί να κερδίσει χρόνο για το ίδιο. Αντί ένα μεγάλο σχέδιο για την Ελλάδα, σχεδιάζει τη δική του επιβίωση σε ορίζοντα δύο ή τριών μηνών. Από άγχος και φόβο, καταντά να ψιθυρίζει στο αυτί (των εμβρόντητων) Ευρωπαίων ιθυνόντων αν θα είχαν αντίρρηση να «μακιγιαριστούν» κάποια οικονομικά στοιχεία. Και να προκαλεί εγκεφαλικό στις Βρυξέλλες, όταν (ψηφοθηρικά…) εξαγγέλλει τη διανομή του 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος φέτος, παρά το δημοσιονομικό κενό 500 εκατ. ευρώ (σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα) έως 2 δισ. (κατά την τρόικα) το 2014 και το χρηματοδοτικό κενό 11 δισ. ευρώ την επόμενη 2ετία. Γιατί, αντί να εργαστεί για την έξοδο από την κρίση, αναλώνεται στη διαχείριση της κοινής γνώμης για τις επιπτώσεις της κρίσης.

Kώστας Καλλίτσης: Θα οξύνει τα εθνικά αδιέξοδα μια προσφυγή στις αγορές χωρίς σχέδιο

Του Κώστα Καλλίτση

Τον Ιούνιο του 2014 οι Ευρωπαίοι θα μας δώσουν την τελευταία δόση που μας οφείλουν από το δανειακό πακέτο των 240 δισ. και θα απομείνουν οι μικρές δόσεις από το ΔΝΤ που εξαντλούνται στα τέλη του 2016. Το μνημόνιο ουσιαστικά λήγει και, πλέον, δύο είναι τα σενάρια της επόμενης μέρας: (α) Να βγει η Ελλάδα στις αγορές και να δανειστεί από αυτές, όπως είναι ο τελικός στόχος ώστε να ανακτήσουμε τους βαθμούς ελευθερίας στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής. (β) Να υπογράψουμε νέα συμφωνία, με ευνοϊκή ρύθμιση του χρέους και συνέχιση της δανειοδότησης. Περιθώρια για «μαγκιές» δεν υπάρχουν. Αν τα «σπάσεις» με ΔΝΤ-Ε.Ε., όσοι γνωρίζουν καλά τις διεθνείς αγορές βεβαιώνουν ότι δεν θα σε δανείσει κανείς, ούτε ευρώ. Σε αυτήν την υποθετική περίπτωση, θα κηρύξεις επίσημα χρεοκοπία και θα αποσυρθείς από το ευρώ.

Καλλίτσης: Δεινοπαθεί ο λαός υπέρ της επικράτησης μιας κρατικοδίαιτης διαπλοκής;

Αλλά, γιατί δεινοπαθεί ο ελληνικός λαός τρία χρόνια; Για να φτιάξουμε τα νούμερα ή τη χώρα; Για μια ανταγωνιστικότητα - φούσκα (που θα σπάσει στο πρώτο σκίρτημα της ανάκαμψης ή στο φύσημα της πρώτης διεθνούς αναταραχής...) μέσω διάλυσης της αγοράς εργασίας και ισοπέδωσης των αμοιβών ή για ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης με βιώσιμες θέσεις εργασίας; Για να τακτοποιήσουμε τους ισολογισμούς και να εκλιπαρήσουμε χάρισμα των χρεών μας ή για να γίνουμε ικανοί να παράγουμε και να τα αποπληρώνουμε; Για να συρρικνώσουμε το κράτος σε επίπεδα αφρικανικής χώρας ή για να το μεταρρυθμίσουμε, να γίνει φιλικό στον πολίτη και την ανάπτυξη; Για να μεσουρανεί η κρατικοδίαιτη διαπλοκή ή για να ανοίξουν οι αγορές στην...

«Προεκλογική δράση χωρίς οικονομική λογική η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση»

Mε ποια οικονομική λογική, αντί άλλης δράσης υπέρ συνολικά της οικονομίας είτε ασθενών κοινωνικών ομάδων, προκρίθηκε η εξαγγελία της κατ’ εξαίρεση προνομιακής μεταχείρισης ενός επαγγελματικού κλάδου;

Μην αναζητείτε οικονομική λογική. Πρόκειται για έναρξη προεκλογικής δράσης, με στοχευμένες επικοινωνιακές ενέργειες. Πρώτη, ο ΦΠΑ...

Κώστας Καλλίτσης: Μικρό βήμα προς ένα μεγάλο δημοσιονομικό εκτροχιασμό;

Του Κώστα Καλλιτση*

Λέγεται ότι τα χειρότερα είναι πίσω μας κι ότι από τα τέλη του έτους θα αρχίσει η ανάπτυξη. Ποιος δεν θα το ευχόταν;

Αυτό, ωστόσο, που βιώνει στην καθημερινότητά της η χώρα είναι ότι η ύφεση βαθαίνει. Και το οξύτατο πρόβλημα της ρευστότητας πλήττει σκληρά τις επιχειρήσεις: Ήδη, περίπου 150.000 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους, μεγάλες επιχειρήσεις οδηγούνται από ρύθμιση...

Η μοιραία 6ετία και ο παρασιτισμός

Tου Κώστα Kαλλίτση

Γίνεται ευρύτερα κατανοητό γιατί πέσαμε στο παγόβουνο. Αυτό δεν ισχύει για τα πιο καθυστερημένα τμήματα του πολιτικού συστήματος.

Κάποιοι δείχνουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου και ισχυρίζονται ότι το δυστύχημα συνέβη την τελευταία 2ετία. Επειδή η μνήμη στον τόπο μας θεωρείται βραχεία, θυμίζω λίγους αριθμούς. Την 6ετία 2004-2009, οι κρατικές (χωρίς τους τόκους) δαπάνες αυξήθηκαν 50%, όταν η μέση αύξηση στις 27 χώρες της Ε.Ε. ήταν 22%. Ειδικά οι καταναλωτικές δαπάνες του Δημοσίου (σχεδόν το 70% των συνολικών) αυξήθηκαν 41%, όταν στους 27 αυξήθηκαν 20%. Τα κρατικά έσοδα επίσης αυξήθηκαν 25%, ενώ στους 27 μόνο 11%. Στο δημόσιο...