Η Πολιτεία Σαμαρά: 35 Χρόνια Τυχοδιώκτης – 35 Μέρες Μεταρρυθμιστής

Kατά τη διάρκεια των διακοπών της Παραπολιτικής, ο τακτικός αναγνώστης μας Takis μας έστειλε το παρακάτω εκτενές όσο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενο, με αφορμή τα όσα έγιναν κατά τη διάρκεια της πολιτικής κρίσης που προκάλεσε το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Μόνο με αυτή την κίνηση τσίμπησε 5 μονάδες στις δημοσκοπήσεις, λέει ο ένας. Αν κάνει τώρα εκλογές θα τους πάρει και τα σώβρακα, πλειοδοτεί ο άλλος. Αυτός είναι μεταρρυθμιστής, γραφει ένας τρίτος. Κάνοντας μια βόλτα στη μπλογκόσφαιρα, τα κοινωνικά δίκτυα και τους ινφο-χώρους διαπιστώνει κανείς ότι τον τελευταίο καιρό μάς προέκυψε ένα νέο είδος κυβερνο-τρόλ ή καλύτερα κυβερνητικού-τρόλ στο χώρο...

Ο άνθρωπος που θα γινόταν πρωθυπουργός

Γράφει ο Takis


Όταν το ταραχώδες εκείνο μεσημέρι του Ιουνίου του 2011 ο Γιώργος Παπανδρέου, πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες, σχεδόν παρακαλώντας, ζήτησε από το Βαγγέλη Βενιζέλο να αναλάβει τα καθήκοντα του υπουργού οικονομικών, εκείνος δεν εκδηλώθηκε – αντίθετα έκανε κάτι ασύνηθες για τον ίδιο: παρέμεινε σιωπηλός. Η χαρά και η ικανοποίηση που ένιωθε από την εικόνα του άλλοτε κραταιού, αλλά τώρα πλέον καταπονημένου πολιτικά εσωκομματικού του αντιπάλου, θα μπορούσαν να συγκριθούν μόνο με αυτήν του στρατηγού Μοντγκόμερυ μετά τη μάχη στο Ελ Αλαμέιν. Η έκβαση εκείνης της μάχης ήταν κεφαλαιώδους σημασίας για τους συμμάχους. Το μέτωπο της Βορείου Αφρικής είχε....

ΣΥΡΙΖΑ Τώρα

Γράφει ο Takis

Και τώρα τι κάνουμε; Σε λίγες μέρες, και μετά το χάπενινγκ που μας προσέφεραν μεσοβδόμαδα το ανθρωποειδές της Χρυσής Αυγής με τα υστερικά της άκρας Αριστεράς, θα κληθούμε και πάλι να ψηφίσουμε προκειμένου να κυβερνηθεί (τρομάρα μας!) αυτή η χώρα. Κι αν το τοπίο πριν τις εκλογές του Μαΐου ήταν ομιχλώδες, τώρα τα πράγματα είναι μάλλον ξεκάθαρα. Στις 18 Ιουνίου θα έχουμε μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τη συνδρομή της ΔΗΜ.ΑΡ. και ενδεχομένως την ανοχή του ΠΑΣΟΚ ή μια κυβέρνηση της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ. Τι μπορούμε να προσδοκούμε από τις δύο αυτές εναλλακτικές προτάσεις για τη διακυβέρνηση της χώρας;

Δεν έχουν περάσει παρά μόλις 2,5 χρόνια από...

Η Γερμανική Μπότα και η «Τελική Λύση»

Γράφει ο Τakis

Η Ευρώπη είναι φανερό ότι έχει χάσει την υπομονή της με την Ελλάδα.  Τη ζοφερή κατάσταση της χώρας δεν τη βλέπουμε μόνο εμείς. Δυστυχώς τη βλέπουν και στο εξωτερικό.

 Βλέπουν δηλαδή μιά χώρα που μετά από 2 χρόνια εξαντλητικής λιτότητας, εξακολουθεί να έχει ένα θηριώδες έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ένα τεράστιο κομμάτι του ΑΕΠ συνεχίζει να κινείται στην παραοικονομία, η Δημόσια Διοίκηση βιώνει μιά απαρασάλευτη μακαριότητα, οι φοροεισπρακτικοί και φοροελεγκτικοί μηχανισμοί εξακολουθούν να λειτουργούν με τις ίδιες δομές...

Ο Καταλύτης του Δημοψηφίσματος (που δεν έγινε ποτέ)

Γράφει ο αναγνώστης της Παραπολιτικής Takis,

Η Κάλπικη Λίρα, το Μια Ζωή Την Εχουμε και η Στουρνάρα 288 είναι ίσως οι τρείς κορυφαίες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που γυρίστηκαν τη δεκαετία του 1950. Η τελευταία είναι μια σπονδυλωτή ταινία που παρατηρεί και καταγράφει με αφοπλιστικά χιουμοριστικό τρόπο, τις συνήθειες και την καθημερινότητα των ενοίκων μιάς πολυκατοικίας του κέντρου των Αθηνών. Είναι όμως πάνω απ’ όλα  μιά εξαιρετική ηθογραφία, καθώς μέσα σε λιγότερα από 90’ χώρεσαν τόσες σκηνές, ώστε να μπορεί κανείς να σχηματίσει εικόνα για τα ήθη, τις αντιλήψεις και τις αγωνίες των ανθρώπων, μικροαστών αλλά και αριστοκρατίας, της μεταπολεμικής Αθήνας. Είναι η ταινία που, από τα τέλη του ’50 κιόλας, σατιρίζει καυστικά το ρόλο και τις τακτικές των πατέρων του έθνους, παρουσιάζοντας ως γραφική καρικατούρα τον εκπρόσωπο του λαού βουλευτή Καλοχαιρέτα, να κοροϊδεύει την κοινωνία και τους ψηφοφόρους του, ό,τι τα ρουσφέτια και οι εξυπηρετήσεις του – εθισμένου σε αυτά – λαού διευθετήθηκαν, ή αλλιώς "ετελείωσαν" με τη μεσολάβηση του ιδίου. Μια ακόμα απόδειξη ότι οι ρίζες του ελληνικού προβλήματος είναι πολύ βαθιές και 50 και πλέον χρόνια μετά, λίγα έχουν αλλάξει στη νοοτροπία των πολιτών αυτής της χώρας.

Την ταινία αυτή όμως δεν την αναφέρω ούτε...

Ενα άλλο Μνημόνιο. Ελπίδα ή φενάκη;‏

Γράφει ο γνωστός σχολιαστής της Παραπολιτικής Takis,

"Από την αρχή είχα προειδοποιήσει ότι η πολιτική του Μνημονίου θα βυθίσει σε ύφεση την ελληνική οικονομία και τώρα δικαιώνομαι" επαναλαμβάνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτό είναι το βασικό του Αξίωμα. Το δεύτερο σαμαρικό Αξίωμα είναι πως: "μόνο με ανάπτυξη μπορεί η οικονομία της χώρας να ανταποκριθεί στο δυσβάσταχτο χρέος". Στη βάση αυτών των δύο Αξιωμάτων καταλήγει στο Θεώρημα – που αποτελεί και τον πυρήνα της αντιπολιτευτικής του τακτικής – πως η λύση για τη χώρα είναι ένα άλλο Μνημόνιο που θα πυροδοτήσει άμεσα την ανάπτυξη και η Ελλάδα θα αρχίσει να αποπληρώνει τα χρέη της.

Στη θεωρία παίρνει άριστα. Δεν ξέρω με τι βαθμό πήρε το πτυχίο του τα Οικονομικά, οφείλουμε όμως όλοι μας να υποκλιθούμε στην αυθεντία του Προέδρου της ΝΔ, καθώς και τα δύο Αξιώματα πάνω στα οποία στηρίζει το Θεώρημά του – το οποίο...